Projekty Polskie

Pomiar wytrzymałości betonu

W 2007 roku wprowadziliśmy także pomiar wczesnej wytrzymałości betonu w oparciu o parametr dojrzałość. System pozwala dokładnie określić, niezależnie od temperatury otoczenia, po jakim czasie beton w konstrukcji osiągnie wytrzymałość umożliwiającą usunięcie deskowania. Pomiar podczas pierwszego betonowania polega na: zamontowaniu czujników temperatury w betonowanej konstrukcji, przygotowaniu 10 próbek betonowych, które za pomocą osłon są podgrzewane do temperatury, jaka panuje w konstrukcji, a później sukcesywnym badaniu wytrzymałości próbek. Podczas następnych betonowań nie pobiera się żadnych próbek, a jedynie instaluje się czujniki temperatury w konstrukcji. Na podstawie zebranych danych temperaturowych oraz wcześniej sprawdzonej wytrzymałości próbek, określa się wytrzymałość w betonowanej konstrukcji. Sprawdzenie wytrzymałości betonu można przeprowadzić bezpośrednio na budowie, odczytując dane z czujników przy pomocy laptopa, jak również zdalnie, przez internet. Metoda pomiaru jest przeznaczona dla kierowników budów i robót żelbetowych. Do tej pory system został zastosowany na budowach: Osiedle Leśne IV, Osiedle Sansara, Eolian Park I.

Sindeo

Od 2007 roku wprowadzamy na budowach Grupy Mostostal Warszawa system „Sindeo”, pozwalający na śledzenie rozwoju procesu budowy. System opiera się na zastosowaniu specjalistycznych kamer sieciowych. Umożliwia on wykonywanie i katalogowanie zdjęć oraz nagrywanie filmów, a także oglądanie obrazu z budów w czasie rzeczywistym z dowolnego miejsca z dostępem do internetu. System kierowany jest do dyrektorów poszczególnych pionów, a także kierowników budów i robót. Do tej pory kamery „Sindeo” zastosowano na czterech budowach: Belvedere Centrum, Osiedle Leśne IV, Osiedle Sansara, Eolian Park oraz w Laboratorium Wojskowej Akademii Technicznej (w ramach realizacji wspólnego projektu), a także w hali produkcyjnej Mostostalu Kielce.

Projekty Europejskie

W oparciu o Programy Ramowe Unii Europejskiej realizujemy następujące projekty:

EINSTEIN: Efektywna integracja systemów sezonowego magazynowania energii cieplnej w istniejących budynkach

Najważniejszym celem projektu jest opracowanie, ocena i zademonstrowanie niskoenergetycznego systemu ogrzewania bazującego na sezonowym magazynowaniu energii cieplnej, w połączeniu z układem pomp ciepła. System będzie dostarczać energię cieplną na potrzeby centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody użytkowej w istniejących budynkach, aby docelowo znacznie zmniejszyć konsumpcję energii w tych obiektach.
Integracja systemu magazynującego energię z pompami ciepła będzie jednym z najważniejszych dokonań w projekcie. Systemy magazynujące energię cieplną znane są głównie w północnej Europie, a pompy ciepła stosowane są na całym świecie. Integracja pomiędzy tymi dwoma elementami jest jednak nie do końca dopracowana. Odpowiednia pompa ciepła nie istnieje, nie można też w obiektywny sposób ocenić  sprawności planowanego układu. Oba te problemy zostaną rozwiązane podczas trwania projektu.
W ramach projektu EINSTEIN zostaną wykonane dwa obiekty demonstracyjne. Jeden z nich, o odpowiednich właściwościach zapewniających energię dla kilku budynków, zostanie wykonany w Polsce. Mostostal Warszawa jest jednym z głównych uczestników odpowiedzialnych za tę realizację.

Com-bridge - Innowacyjny most z kompozytów FRP

Projekt Com-bridge ma na celu budowę pierwszego w Polsce mostu drogowego z kompozytów FRP (czyli polimerów zbrojonych włóknami - fibers reinforced polymer). Przedsięwzięcie jest realizowane przez okres 29 miesięcy (od 01.11.2013 do 31.03.2016 r.) w ramach Umowy nr UOD-DEM-1-041/001 z dnia 17.01.2014 r. o wykonanie i finansowanie projektu realizowanego w ramach Przedsięwzięcia pilotażowego: "Wsparcie badań naukowych i prac rozwojowych w skali demonstracyjnej DEMONSTRATOR+".

W skład konsorcjum projektu wchodzą cztery jednostki:

Planowany obiekt demonstracyjny Com-bridge zostanie wybudowany w ciągu drogi powiatowej nr 1411R w miejscowości Błażowa (powiat rzeszowski), w miejscu istniejącej przeprawy wymagającej pilnej naprawy. Planowany most o schemacie statycznym belki swobodnie podpartej, będzie miał rozpiętość 21 i szerokość 10 m. Termin zakończenia budowy to trzeci kwartał 2015 roku.

Kładka Kompozytowa Opracowanie technologii wytwarzania i wdrożenie kompozytowych kładek dla pieszych

Projekt był realizowany na podstawie umowy grantowej 4613/C.ZR7-6/2010 o dofinansowanie wykonania projektu celowego Nr 6 ZR7 2009 C/07341 podpisanej z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Czas trwania projektu to lata 2010 – 2013.

Istotnym problemem konstrukcji mostowych (w tym również kładek dla pieszych) jest ich trwałość, związana przede wszystkim z korozją stalowych elementów konstrukcji, w tym elementów zbrojenia części betonowych. Dodatkowo w przypadku konstrukcji nowych obiektów mostowych, budowanych w zurbanizowanym środowisku komunikacyjnym, zwłaszcza w obrębie miast, bardzo istotne są problemy związane ze znacznymi utrudnieniami w ruchu, a co za tym idzie stratami materialnymi, powstającymi na skutek prowadzonych prac budowlanych. W ramach projektu zostanie opracowana, zoptymalizowana i wdrożona technologia wytwarzania lekkich, łatwych w transporcie i szybkich w montażu, kompozytowych modułowych kładek dla pieszych. Kompozyty polimerowe mają dużą przyszłość w mostownictwie, zarówno przy budowie nowych obiektów jak i remontowaniu starych. W przypadku nowych można wykonywać z nich elementy nośne (np. dźwigary, poprzecznice, podłużnice czy olinowania). W przypadku starych obiektów można stosować je do wzmacniania poszczególnych elementów konstrukcji w postaci zbrojenia zewnętrznego. Głównym celem, jakie stawia sobie konsorcjum, w skład którego wchodzi Mostostal Warszawa SA i Materials Engineerings Group Sp. z o.o., to wprowadzanie nowych materiałów konstrukcyjnych w mostownictwie, które pomogą rozwiązać szereg problemów związanych z infrastrukturą drogową.

Innowacyjna technologia nawierzchni drogowych o obniżonej emisji hałasu

Hałas to dźwięki o dowolnym charakterze niepożądane w danych warunkach, które są szkodliwe, uciążliwe i wywołują zaburzenia u odbiorcy. Obecnie zmniejszanie hałasu jest zadaniem priorytetowym dla Europy, szczególną uwagę zwraca się zaś na hałas generowany przez pojazdy mechaniczne i hałas powstający na styku opony z nawierzchnią. W związku z tym pracuje się nad rozwojem technologii, które stworzą możliwość wprowadzenia trwałych rozwiązań w zakresie walki z hałasem.
Celem projektu „Innowacyjna technologia nawierzchni drogowych o obniżonej emisji hałasu” jest wdrożenie do produkcji mieszanki mineralno-asfaltowej, z której można będzie wykonywać nowy typ nawierzchni drogowej cechujący się obniżoną emisją hałasu.
Podstawową właściwością nawierzchni o obniżonej emisji hałasu jest jej porowata struktura, uzyskana poprzez zwiększenie ilości wolnej przestrzeni w stosunku do innych mieszanek. Otwarta struktura MMA determinuje wiele właściwości, które w korzystny sposób wpływają na komfort użytkowania nawierzchni, a jednocześnie nie obniżają nośności warstw. Mieszanka porowata w nawierzchni drogowej wpływa na obniżenie hałasu powstającego na styku opony z nawierzchnią, umożliwia odprowadzenie wody z nawierzchni podczas opadów deszczu oraz redukuje zjawisko rozprysku wody i powstawania klinu wodnego (Aquaplanning). Hałas generowany przez toczący się samochód zaczyna dominować nad hałasem pracującego silnika po przekroczeniu prędkości 50 km/h, dlatego też podstawowym zastosowaniem opracowanej nawierzchni będą drogi szybkiego ruchu przebiegające przez miasta i położone blisko domów. Dzięki zastosowaniu nawierzchni porowatej można osiągnąć efekt redukcji hałasu o 6 – 7 dB, podczas gdy budowa barier dźwiękoszczelnych zmniejsza hałas o 7-10 dB, przy czym maksymalna redukcja osiągana jest przy zastosowaniu ekranów akustycznych o wysokości 6-7 m. Zastosowanie nawierzchni porowatej dodatkowo obniża koszty budowy infrastruktury i pozytywnie wpływa na architekturę otoczenia. Technologia nawierzchni porowatych cechuje się tym, że trzeba ją dostosowywać do warunków klimatycznych w miejscu wbudowania. Wymaga to między innymi projektowania ze względu na działanie wody i mrozu. Dodatkowo trzeba opracować sposoby czyszczenia nawierzchni (pory mieszanki mogą się zatykać) i zimowego utrzymania. Prace badawcze potrwają 2,5 roku. Po zrealizowaniu fazy badawczej projektu zostaną wykonane odcinki prototypowe, które pozwolą na weryfikację wyników badań laboratoryjnych w skali rzeczywistej. Wykonanie odcinków prototypowych będzie realizowane przez okres 2 lat. Pozytywne wyniki badań odcinków prototypowych umożliwią realizację ostatniej fazy projektu – przygotowania do wdrożenia, która potrwa 6 miesięcy.
Projekt jest realizowany przez konsorcjum w składzie: Mostostal Warszawa – lider konsorcjum, Politechnika Warszawska Wydział Inżynierii Lądowej oraz Instytut Badawczy Dróg i Mostów Zakład Technologii Nawierzchni – członkowie konsorcjum. Jednostką nadzorującą realizację projektu oraz zapewniającą dofinansowanie jest Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

Rozpoczęcie projektu – 01.05.2010
Zakończenie projektu – 30.04.2015

Przyjazne dla środowiska mieszanki mineralno-asfaltowe na ciepło jako nowoczesne rozwiązanie technologiczne zwiększające wydajność budowy nawierzchni asfaltowych

W związku z rosnącym natężeniem ruchu i potrzebą budowy coraz większej ilości dróg, ważnym czynnikiem jest umożliwienie rozkładania nawierzchni z mieszanek mineralno-asfaltowych gdy panują niekorzystne warunki atmosferyczne (temperatura poniżej 5oC). Niska temperatura powietrza powoduje szybkie wychładzanie mieszanki mineralno-asfaltowej w czasie jej transportu oraz w czasie jej wałowania. To z kolei przekłada się na niedostateczne zagęszczenie mieszanki. Złe zagęszczenie mieszanki powoduje, że wykonana nawierzchnia drogowa nie będzie w stanie przenieść obciążenia od ruchu samochodowego w zakładanym okresie eksploatacji bez przedwczesnych uszkodzeń.
Projekt MMAc ma na celu opracowanie rozwiązania, które w znacznym stopniu może ograniczyć problem niskiej temperatury powietrza. Będzie to możliwe dzięki technologii mieszanek mineralno-asfaltowych „na ciepło”. Polega ona na takim zmodyfikowaniu mieszanki aby jej temperatura w końcowej fazie efektywnego wałowania mogła wynieść 80°C. Jest to 20 - 30°C mniej w porównaniu do tradycyjnych mieszanek na gorąco. Ważny tutaj jest fakt, że mieszankę „na ciepło”, pomimo tak niskiej temperatury, można zagęścić w takim samym stopniu jak mieszankę na gorąco. Ponadto będzie możliwe także obniżenie temperatury produkcji mieszanki do 120°C, co przyczyni się do redukcji emisji gazów szkodliwych dla środowiska.
Projekt jest podzielony na dwie fazy. W pierwszej części projektu planowane jest przeprowadzenie badań asfaltów, a następnie mieszanek mineralno-asfaltowych. Modyfikacja podczas realizacji projektu polegać będzie na zastosowaniu dodatków, które w różny sposób wpłyną na obniżenie temperatur technologicznych. Można wyróżnić trzy typy dodatków: woski, które modyfikują właściwości lepko-sprężyste mieszanki, dodatki chemiczne, które mają działanie powierzchniowo-czynne oraz zeolity, które poprzez zjawisko „mikrospienienia” wpływają na obniżenie temperatury produkcji i rozkładania mieszanki. Podczas badań laboratoryjnych wytypowane zostaną najskuteczniejsze dodatki oraz określona zostanie optymalna ilość modyfikatora w stosunku do masy lepiszcza/mieszanki. Odpowiednie testy zostaną przeprowadzone dla różnych rodzajów mieszanki mineralno-asfaltowej, tak by wybrany dodatek był w jak największym stopniu uniwersalny i nie ingerował w wytrzymałościowe parametry mieszanki.
Druga częścią projektu obejmuje wykonanie prototypu tzn. wyprodukowanie serii próbnej modyfikowanej mieszanki mineralno-asfaltowej i wykonanie z niej odcinka testowego. Zakres prac obejmie także projekt ewentualnej modyfikacji wytwórni mieszanek mineralno-asfaltowych.
Koordynatorem projektu jest firma Mostostal Warszawa SA, w projekcie biorą udział: Instytut badawczy Dróg i Mostów - Zakład Technologii Nawierzchni oraz Politechnika Warszawska - Katedra Inżynierii Materiałów Budowlanych Wydziału Inżynierii Lądowej.

Rozpoczęcie projektu: 03.03.2010.
Zakończenia zadań badawczych (badań przemysłowych (stosowanych) i prac rozwojowych) – 31 marca 2012.
Zakończenie projektu: 31.12.2012.

Miejski Budynek Jutra 2030

Projekt Miejski Budynek Jutra 2030 cechuje się holistycznym podejściem do poprawy właściwości technicznych i użytkowych budynków. 
Zamierzeniem jest osiągnięcie celu, składającego się z dwóch części: 

  • zaproponowanie nowych rozwiązań konstrukcyjnych, materiałowych i instalacyjnych zgodnych z zasadami zrównoważonego budownictwa, przez co wyznaczony zostanie standard miejskich budynków wielorodzinnych, powszechnie stosowany w roku 2030 – standard MBJ2030; 
  • wybudowanie obiektu demonstracyjnego umożliwiające sprawdzenie zaproponowanych rozwiązań oraz popularyzację założeń standardu.

Zagadnienia badawcze projektu skupiają się na fundamentalnej optymalizacji procesu projektowania budynku oraz udoskonaleniu istniejących koncepcji wykorzystania energii odnawialnej, ograniczeniu zużycia wody pitnej i funkcjonowania systemu sterowania energią w budynkach wielorodzinnych.
Uzyskana zostanie kompleksowa poprawa właściwości budownictwa wielorodzinnego, co przełoży się na podniesienie jakości życia mieszkańców oraz na wymierne zmniejszenie negatywnego wpływu na środowisko. Budynek standardu MBJ2030 będzie charakteryzował się wartością wskaźnika efektywności środowiskowej budynku BEE > 1,5 (obecnie 1,0).
Budynki wznoszone zgodnie ze standardem MBJ2030 będą wyróżniały się, na tle obecnie budowanych, szeregiem innowacyjnych cech, którymi są: 

  •   skuteczna ochrona pomieszczeń przed przegrzewaniem w sezonie letnim, 
  •   efektywna pod względem izolacyjności cieplnej obudowa budynku, 
  •   źródło ciepła w postaci systemu bazującego na źródłach odnawialnych oraz sieci miejskiej, 
  •   instalacja wod.-kan. umożliwiająca zmniejszenie zużycia wody pitnej, 
  •   system hybrydowej wentylacji pomieszczeń, 
  •   powietrze wewnętrzne w obiekcie spełniające wysokie wymagania higieniczne, 
  •   korzystna charakterystyka ekologiczno-energetyczna w cyklu istnienia budynku, 
  •   ograniczone przenikanie i rozprzestrzenianie się niepożądanych dźwięków z otoczenia oraz wewnątrz budynku, 
  •   zintegrowany system zarządzania budynkiem mieszkalnym. 

W ramach projektu planowane jest wzniesienie budynku wielorodzinnego w nowym standardzie jako obiektu demonstracyjnego.
Koordynatorem projektu jest firma Mostostal Warszawa SA. W projekcie biorą udział: Instytut Techniki Budowlanej oraz Politechnika Śląska. 

Inne dane:
Rozpoczęcia projektu – 3 marca 2010.
Zakończenia zadań badawczych (badań przemysłowych (stosowanych) i prac rozwojowych) – 31 sierpnia 2013.
Zakończenia projektu – 31 grudnia 2013.

Technologia wzmocnień obiektów budowlanych na wypadek ataku terrorystycznego

Celem projektu jest opracowanie technologii wzmocnień obiektów budowlanych na wypadek działania różnego rodzaju środków rażenia, jak na przykład ładunków wybuchowych stosowanych w warunkach ataku terrorystycznego. Zagrożenie terroryzmem wywołało potrzebę identyfikacji potencjalnego zakresu zniszczeń obiektów budowlanych oraz stworzenia odpowiednich zabezpieczeń minimalizujących skutki ataku. Obecnie na rynku nie istnieje przedsiębiorstwo oferujące tego rodzaju usługi. Dzięki projektowi Mostostalu Warszawa, realizowanemu przy współpracy Wojskowej Akademii Technicznej, na rynek krajowy trafi całkowicie nowa usługa zwiększająca bezpieczeństwo fizyczne budynków.
 
Główne założenia:

  • rozpoznanie możliwego zakresu zniszczeń obiektów budowlanych w sytuacji ataku terrorystycznego,
  • opracowanie sposobu oceny odporności konstrukcji budowlanych na czynniki rażenia, 
  • określenie metod projektowania i wykonywania wzmocnień,
  • ­zwiększenie odporności konstrukcji budynków poprzez zaproponowanie odpowiedniego systemu wzmocnień.